Al jaren zeggen Sofie en ik tegen elkaar dat er ooit een annus horribilus gaat komen waarin we veel verliezen onder onze bewoners gaan hebben. De reden hiervoor is dat we tijdens onze beginperiode in 2017-2018 veel nieuwe dieren hadden opgevangen en dat die nu allemaal op leeftijd beginnen komen. En ook al hoort afscheid nemen ook bij het runnen van een sanctuary, wennen zal het nooit.
Hieronder een kort relaas van de dieren die ons verlaten hebben:
* Jeanke (📸): Jeanke was samen met Johnny en Jefke één van onze eerste bewoners. Zowel Sofie als ik waren vrijwilliger in een ander asiel waar mannelijke hangbuikvarkens systematisch geëuthanaseerd werden omdat er volgens hen geen kans op adoptie was. Wij waren niet akkoord met deze aanname en hebben het drietal, toen nog biggetjes, zelf geadopteerd. Als sinds 2014 was hij deel van onze beestenboel maar de laatste jaren ging het minder met zijn gezondheid. Door een opvolging van verschillende operaties en ouderdomsarthrose begon zijn algemene toestand achteruit te gaan en moesten we de harde beslissing maken hem in te slapen. We troosten ons met de gedachte dat hij nu weer bij zijn vrienden van weleer kan rondhangen.
* Wendy: Wendy was nog maar heel kort bij ons. Ze werd samen met haar zusje Wanda in beslag genomen wegens ernstige verwaarlozing. Ze was zwaar obees en haar klauwen waren extreem lang en pijnlijk. Op een ochtend hebben we haar overleden gevonden, waarschijnlijk door de combinatie van haar gezondheidstoestand en het extreem warme weer. Ze heeft bij ons toch nog 2 maanden kunnen meemaken hoe het is om geliefd te zijn.
* (turbo) Tuur: Tuur was deel van een groep van 10 mannelijke varkens die bij ons terecht waren gekomen na een faillissement van een vakantiepark. In zijn jonge jaren was hij een hecht koppel met Twan, die ons spijtig genoeg al jaren geleden verlaten heeft. In zijn oudere jaren had hij vriendschap gevonden bij Bertje en Peterke, waar hij ook al levenslang mee in de groep zat. De laatste maanden zagen we dat hij fel vermagerde en zijn eetlust wisselend was. Uiteindelijk bleek hij heel veel last van zijn tanden te hebben en werd hij hieraan geopereerd. Hij heeft het hierna nog enkele maanden beter gedaan maar spijtig genoeg hebben we hem op een ochtend toch in shock gevonden waarna hij korteling overleden is. Voor onze vrijwilligers was hij altijd een graag geziene gast die erg gemist gaat worden.
* Stan: Stan is in 2024 binnen gekomen samen met zijn broer Ollie. Gedumpt in een bos in Lanaken omdat ze beide al op leeftijd waren en duidelijk last hadden van arthrose. Met de juiste pijnstilling bloeide hij bij ons open tot een olijke senior die ’s ochtends altijd enthousiast klaar stond om zijn medicatie te krijgen (toegegeven: hun pillen zitten verstopt in een koffiekoek). Spijtig genoeg bleek de pijnstilling de laatste maanden steeds minder en minder te werken en kwamen op een punt dat de kwaliteit van leven ontoereikend werd. We hebben hem dan ook in alle rust laten gaan.
* Babs: Babs was al sinds 2020 samen met haar broer Bob naar ons verhuisd. Ze waren samen langs de autosnelweg gevonden in het Gentse, ook vermoedelijk gedumpt. Ze stonden lang ter adoptie als duo maar de aanvragen bleven uit. Daarom besliste Sofie en ik om ze zelf te adopteren. Als ouderdomsdeken heeft ze langer haar vrouwtje gestaan tussen het jonge geweld waar ze tussen zat maar de laatste maand zagen we dat ze aan het uitdoven was. Niet ziek, gewoon oud, ‘op’ zoals we zeggen. Op een geschatte leeftijd van minstens 11 jaar hebben we haar de rust gegeven waarnaar ze zocht. Het gemis op onze weide zal er altijd blijven zijn, maar we weten dat ze het bij ons beter gehad heeft dan de eerste periode van haar leven.
Ik heb normaal niet de gewoonte om lange teksten te schrijven, en ook niet uit persoonlijke naam, maar deze keer vond ik het nodig. Bedankt om tot hier gelezen te hebben en voor jullie steun de afgelopen jaren.
Dimitri
Voorzitter Forrest & friends