Nat tot op ons ondergoed, verkleumd, stijf en stinkend kwamen we op 9 januari laat in de namiddag thuis. Maar ook blij en opgelucht, want 10 lieve wolvarkens stonden veilig en wel op onze weide.
We nemen je graag mee op dit avontuur, dus zet je er comfortabel bij en lees hieronder hoe deze inbeslagname verliep.
De ochtend begon iets voor 10 uur met een telefoontje van de inspecteur van dierenwelzijn: 10 wolvarkens werden in beslag genomen. Na dagen van vrieskou en sneeuw was het nu een dag vol regen. Niet ideaal, maar dat hield ons niet tegen. We verzamelden ons materiaal en gingen op pad.
Bij aankomst botsten we meteen op hindernis 1: een lange oprit vol rommel, een scherpe bocht en geen mogelijkheid om te draaien met een auto, laat staan een trailer. We reden zo ver mogelijk vooruit, hopend dat we achteruit terug naar de weg konden manoeuvreren.
De stal betraden we nog niet of de stank kwam ons al tegemoet. We volgden de agenten en inspecteurs van het FAVV naar binnen. Een vuile stal, vol rommel, zonder daglicht of stro. Binnen zaten 10 varkens, vergezeld door een heleboel ratten.
Het was meteen duidelijk dat de dieren niet in de beste gezondheid verkeerden. Dat is ook moeilijk, als je amper bewegingsruimte hebt, in je eigen vuiligheid moet leven, geen daglicht of frisse lucht krijgt en moet overleven op brood. Een volledig medisch onderzoek moet nog gebeuren, maar wat we konden vaststellen: overgewicht, veel te lange klauwen, mank lopen (waarschijnlijk door eerdere problemen), wondjes en huidletsels, klitten in de haren…
In veel gevallen kunnen varkens worden gelokt met eten, maar hindernis 2 doemde op: deze wolvarkens reageerden nauwelijks op voedsel of menselijk contact. Met wat begeleiding kregen we de meeste vlot uit hun stal het gangpad in, maar toen kwamen we bij hindernis 3: daglicht. Je zou denken dat ze blij zouden zijn om buiten te mogen, maar niets was minder waar. Zodra ze de deur naar buiten naderden, zetten ze de handrem op en wilden terug naar binnen.
Het werd een gesleur en getrek om ze tot aan en in de trailer te krijgen. Onze spieren zouden we nog dagen voelen: een tegenwerkend gewicht van ±250 kg verplaatsen is geen kleinigheid – en dat 10 keer.
Toen de eerste vijf varkens in de trailer zaten, was er al anderhalf uur voorbij. Nat, koud en buiten adem vertrokken we terug. Het achteruitrijden ging verrassend vlot (applaus voor onze voorzitter Dimitri), maar eenmaal aangekomen op onze weide doemde de volgende hindernis op. Door het smelten van de sneeuw en de vele regen was de weide een gladde moddervlakte geworden, waardoor we niet tot de juiste plek konden rijden. Gelukkig kon collega Shana een vrijwilliger met een jeep bereiken, beter geschikt voor dit soort omstandigheden.
Rust nemen zat er niet in. Onze Duroc-varkens hoorden de wolvarkens in de trailer en zagen dit als het ideale moment om de omheining en hun lenigheid te testen. En jawel: Durocs 1 – omheining 0. Voor we het wisten liepen er meerdere rond onze trailer, dus gingen we in de regen en ijskoude wind “security” spelen langs de omheining.
Gelukkig kwam de redding snel en werd de trailer vlot de heuvel op getrokken.
Toen de eerste vijf hun weide ingelootst hadden – ook hier wilden ze niet meteen stappen, dus opnieuw gewicht tegen gewicht – vertrokken we opnieuw naar de locatie voor de volgende vijf.
Gelukkig verliep de tweede ronde wat vlotter. We wisten ondertussen wat werkte en wat niet. Een uur later konden de overgebleven vijf vrienden bij de rest worden gevoegd. Twee van hen hadden veel last van stress, maar eenmaal op de weide kalmeerden ze gelukkig snel.
Ondertussen waren we doorweekt en verkleumd, maar we waren nog niet klaar. Op hun weide stond nog geen beschutting, dus collega’s Dimitri en Shana gingen, na een snelle tussenstop voor een droge jas, iglo’s en stro ophalen om de tien van warme plekjes te voorzien. Rond 16.30 uur stond alles en iedereen eindelijk op zijn plaats en konden we de dag moe maar voldaan afronden.
Thuis gingen onze kleren meteen de was in en konden wij onszelf in de douche hijsen. Helaas trekken dergelijke geuren zo in je handen dat één keer wassen niet volstaat, en zo blijft de herinnering aan de schrijnende omstandigheden waarin deze lieve, intelligente dieren hebben moeten leven, nog een tijdje hangen.
Nu mogen ze wennen aan hun nieuwe thuis, aan de mensen die er rondlopen en aan de routine. Omdat de dieren in beslag genomen zijn, zijn ze nog niet volledig “van ons”. Ze zullen de noodzakelijke medische zorgen krijgen en al hun basisbehoeften worden vervuld, maar grote ingrepen, zoals castraties, moeten we nog afwachten.
Een bewogen dag, met een goed einde.