Het nieuwe jaar is nog niet zo lang bezig, en toch moesten we vorige week al afscheid nemen van een van onze seniorbewoners 
. Baron kwam in januari 2020 samen met zijn vriendjes Percy en (de reeds overleden) Flappie bij ons terecht via een ander asiel. Daar waren ze ooit gebracht als jonge biggetjes, gered uit de industrie. Maar omdat ze daar enkel over een paardenbox beschikten, hadden ze in de zes jaar dat ze daar verbleven amper het gevoel van gras onder hun voeten gehad. Toen we hem gingen halen, bleek hij ook veel te zwaar te zijn (zo’n 400 kg) door het gebrek aan lichaamsbeweging.
Eenmaal bij ons aangekomen vertoonde hij vreemd gedrag vergeleken met de andere twee en bleek dat hij blind was. Door zijn obesitas had er zich zoveel vet onder zijn oogleden verzameld dat hij er niet meer in slaagde zijn ogen te openen. Zelfs nadat hij bij ons gemakkelijk 100 kg verloren had, bleef hij blind. Er scheelde niets met zijn ogen, de zenuwbanen, de hersenen, … maar door het ongebruik waren zijn ogen hun functie verloren. Zeer schrijnend en compleet vermijdbaar 
.
Gelukkig vertrouwen varkens op hun neus en had hij ook steeds het geluid van zijn vriendjes rondom hem, zodat we hem toch nog vele fijne jaren konden geven. Hij is uiteindelijk 12 jaar geworden.
Rust zacht, lieve vriend. 